نگذار باران هم شود حسرت برای ما
آشفته گردد از سکوت آسمان صحرا
نامی نباشد از کبودان وخزر، هامون
در یاد لک لکها نماند ردی از دریا
جنگل به قانون تبر راضی شود، مظلوم
رنگ سیاه غم نشیند بر رخ افرا
مانند ورکانه که دست آویز آتش شد
از درد سنگینش جهانی رفته در اغما
نگذار رودی گم کند روزی امیدش را
لبریز باشد تلخه رود و اترک و ولگا
بگذار کارون زنده باشد در دل ایران
تا جان بگیرد هرمز و کیش و ابوموسی
نگذار دشت عاصی شود از خنده ی خورشید
پروانه ها غمگین شوند از غربت گلها
اسمی نماند از رز و آلاله و نرگس
از زعفران ،آویشن و بابونه ی زیبا
باغ انار افسرده گردد مثل گندمزار
درقلب کوهستان نپیچد نغمه ی بابا
برتن زنند انگورها پیراهن اندوه
دردانه های سرخوش خوشمزه ی شهلا
عطر اقاقیها نپیچد در خیال شهر
شوقی نباشد در دل فواره ها اینجا
محروم گردد کوچه از آواز گنجشکان
کنج حیاطی تشنه تاکی جان دهد تنها
کی مثل تو ای مهربان خالق تواند که
لختی بکاهد از دز دلشوره ی فردا
فرمان بده تا ابرها از حجله در آیند
خاک وطن را کن به دست عاشقت احیا
در این هجوم درد و فصل ریزش غصه
شادی بنوشان اندکی سیراب کن ما را
تا در غروب تلخ و زهر آلوده ی لبخند
شیرین شود یک لحظه کام آدم و حوا
تنها پناه این زمین خشک بی تابی
تنها امیدی در نگاه خسته ی دنیا
در عصر ظلم ومرگ عدل ای چشمه ی رحمت
نگذار باران هم شود حسرت برای ما
✍️#جمیله_عجم(ب.و)
🌼پانوشت: ورکانه همان هیرکانی است در ایران باستان به جنگلهای هیرکانی ورکانه هم می گفته اند!